ساده مثل زندگی

هفته قبل فیلم حوض نقاشی ساخته مازیار میری رو دیدم. فیلمی درباره زندگی یک زوج کم توان ذهنی و پسر 10 ساله سالمشون. از خونه ساده و تمیز و پر از رنگ و قشنگشون خیلی خوشم آمد. عشق پر رنگ بینشون و خنده هاشون دوست داشتنی بود. مهر مادری مریم خیلی پذیرفتنی و زندگیشون باورکردنی بود. پسرکشون رو کاملا درک می کردم. داشتن چنین پدرومادری سخت و مشکله خصوصا تو سن پسرقصه. عاشق حیاط کوچک خونه شدم با درخت پر از خرمالوهای رسیده و قشنگ و کبوترهایی که تو حیاط می چرخیدند. همه چیز تو خونه آنها قشنگ بود گرچه که متفاوت از انتظار من تماشاگر عادی وسالم. چون قرار بود آدمهای اصلی قصه کم توان ذهنی باشند ولی این کم توانی فقط تو چهره و حرکات اندامها نشون داده میشد. کردار و رفتار و گفتار رضا و مریم شبیه انسانهای عاقل و بالغ اجتماع بود چیزی که حداقل من از این افراد انتظارش رو ندارم. نکته مثبت این موضوع اینه که رضا و مریم ترحم تماشاگر رو برنمی انگیختند.تماشاگر نگران مشکلاتشون بود ولی دلش نمی سوخت. این خیلی خوب بود که با احساساتت بازی نمی کردند.

حوض نقاشی تماشاگر رو به یاد فیلم "من سام هستم" می انداخت. با بازی عالی شون پن در نقش یک پدر کم توان ذهنی.

به هر حال اگر آدمهای ساده و زندگیشون براتون جالبه‘ اگر از دیدن خنده و خوشبختیهای ساده خوشحال میشید‘ اگه شاکر سلامت و شغل و همه چیزهای خوب زندگیتون هستید ‘یا اگر از دیدن فیلمهایی با موضوعات تکراری خسته شدید فیلم حوض نقاشی رو ببینید. شاهکار سینمایی نیست اما.... خوبه.

نوشته شده در ۱۳٩٢/۱/۱٩ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ توسط س. نظرات ()


 Design By : Pichak